Ik voorvoelde dat er wat ging gebeuren. Na een prachtige trainingsdag in februari reed ik naar huis. Ik belde mijn moeder die thuis was bij de kinderen. “Blijf je nog even tot ik er ben?” vroeg ik haar. “Ja hoor” zei ze “dat doe ik”. Ik voelde tranen opwellen in mijn ogen.

Eenmaal thuis riep ik haar. “ik ben boven” riep ze terug. Ik liep naar boven en zag haar. Keek haar even aan, gaf een kus en hield haar daarna lange tijd stevig vast. “Ik hou zó veel van je” zei ik, waarop ik begon te huilen. Een kind van 40 in de armen van haar moeder..

Waarom wist ik niet, maar er was een sterk gevoel in mijn buik dat ik haar kwijt ging raken. Een maand later belde ik haar en stelde spontaan voor om samen een weekend weg te gaan. Naar Sevilla. Denkend: nu kan het nog.  We gingen eind mei en genoten van de zwoele stad met haar prachtige straatjes, temperamentvolle volk en lichte energie.

Een week later kwam de diagnose: blaaskanker.

Maanden van gedoe (zoals mijn moeder het zelf graag omschrijft) volgden. Operaties, ziekenhuizen, gesprekken, medicatie, onzekerheid: gedoe dus.

Er gebeurde iets wezenlijks bij mij. Net als tijdens de scheiding van mijn ouders 27 jaar eerder, stapte ik direct in de reddersrol. Ik ging mijn moeder redden. Samen met mijn broer en zus. We regelden alles rondom ‘het gedoe’. Om de beurt mee, wie blijft er slapen na de ziekenhuisopname, gesprekken met en de vele vragen aan artsen. Ik vergat dat mijn moeder een volwassen, onafhankelijke en sterke vrouw is van 76. In plaats van haar dingen te vragen: wat heb je nodig? Wat kan ik voor je doen? Wil je het zus of zo…? Ik regelde het en vertelde haar wat er ging gebeuren. Mijn moeder werd bozig en dwars: ik was, zonder het te merken, dik in omgekeerde rollen terecht gekomen. Ik als zorgende ouder, zij in de rol van rebels kind (Transactionele Analyse, Eric Berne). Opeens gingen mijn ogen open: ach…wat suf. Ik was er vol in gegaan. Mijn bezorgdheid had het compleet overgenomen.

Een mooi gesprek met mijn moeder volgde en de verhoudingen werden weer normaal. Ik kind, zij moeder.

minke en moeder

In het leven vervalt iedereen van tijd tot tijd in diverse rollen. Die van Kritische of Verzorgende ouder, de Volwassen rol, de rol van het Rebelse of het Onzekere Kind. Afhankelijk van de situatie en vooral ook de persoon die tegenover je staat, schakel je, vaak zonder het te merken, over op een van deze rollen. Soms is dit lastig, omdat het van grote invloed is op de manier van met elkaar communiceren. Tijdens training in teams en ook bij individuele coaching, is bewustwording hiervan enorm verhelderend en ook helpend. Want zodra je merkt dat je bijvoorbeeld in je Kritische ouder rol zit, heb je de keus terug te gaan naar de Volwassen rol. Wat het praten met elkaar een stuk prettiger en effectiever maakt. En natuurlijk komen de situaties aan de lopende band nog steeds voorbij. Zo ook als ik mijn man als Kritische Ouder de les lees omdat hij de verkeerde limonade heeft gekocht: “je weet toch dat de kinderen aan maanden die andere drinken…!” Snel gevolgd door de gedachte in mijn hoofd: o ja, daar ga ik weer…

Zoals ik vaker zal schrijven in mijn blogs: bewustZIJN is the key word. Eigenaarschap en het hebben van een keus is the second..

Deel dit artikel