Sinds de Corona Crisis ben ik mijzelf kwijt.

Verloren in de nieuwsberichten, in berichten van vrienden, buren, familie, de kassière in de supermarkt, ouders van school, collega’s: kunnen we het überhaupt nog ergens anders over hebben? Ik verlies mij in een onuitputtelijke stroom van filmpjes, foto’s en teksten via de app.

Ik hoor mijzelf hardop mopperen -soms schreeuwen- tegen de kinderen, tegen mijn man. In mijn hoofd tegen school, tegen de handhavers omdat de kinderen niet lekker mogen voetballen en het is al zo zwaar, tegen de zoveelste Zoom meeting waar ik in een klein beeldschermpje opgesloten zit en waar alles hetzelfde moet zijn als normaal. Tegen überhaupt alles online moeten kunnen doen terwijl ik de verbinding, het echte contact zo mis. Tegen flexibel moeten kunnen zijn en inventief en creatief in tijden als deze. Daar zijn we ondernemer voor! Ik vertel mezelf dat ik niet moet mopperen of schreeuwen, dat ik vooral heel Zen moet zijn. Dat ik moet genieten van het moment dat er opeens ontstaat, de mogelijkheden, de rust (wát een prachtige stilte is er nu..). Dat ik niet zo gespannen moet zijn, maar voorál aan de andere die kant moet zitten waar de ruimte is en allerlei nieuwe dingen ontstaan.

Het is het Grote Niet Weten waar ik heel, héél onrustig van word. De grens van het onbekende. Daar waar ik altijd vanuit mijn tenen kon voelen (misschien zelfs wel preken) hoe ‘het niet weten’ ‘het onbekende’ juist een enorme potentie heeft. Voel ik nu onrust.  Ik wil deze onrust klein houden, ik druk m stelselmatig de kop in. Het mag er niet zijn.

Met het omgekeerde effect. Mijn onrust met gepaarde spanning wordt groter en vraagt om steeds meer aandacht. Ik móet er dus wel aandacht voor hebben, ernaar toe bewegen, het uitschreeuwen, erin verblijven.

Tijdens een Zoom sessie -natuurlijk!- met 5 mooie collega’s, durf ik er eindelijk echt contact mee te maken. Met de spanning, met het verzet en de boosheid én met de angst die allemaal in mij zitten. Ieder van ons heeft zijn eigen verhaal van spanning of juist ontspanning. Het is er allemaal. Zonder oordeel. We maken samen contact met het Grote Niet Weten. We doen het allemaal in stilte, zoomend met elkaar. Wat er ontstaat is eigenlijk niet in woorden te vangen. Een enorm gebied ontvouwt zich. Een gebied met alleen maar ruimte, rust, licht, liefde en verbinding. Verbinding met mijzelf: ik mag er helemaal zijn met álles wat in mij leeft, verbinding met mijn 5 collega’s en verbinding met alles wat er is. Het raakt mij diep.

De rest van de dag beleef ik anders. Een diep geworteld gevoel van ruimte, nieuwsgierigheid en kracht heeft zich (weer) genesteld in mijn systeem. Ik ben er weer.

Ik voel de zonnestralen op mijn huid, hoor de vogels ineens weer meer. De kinderen komen rennend de tuin in en ik kijk vol liefde naar hun speelsheid en rode wangen.

Ze stormen naar binnen en ik hoor mijzelf hard en geërgerd schreeuwen: HANDEN WASSEN!!!!!!

Gelukkig…..die kant is er ook nog.

Deel dit artikel